Η ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ…. Η ΕΛΠΙΔΑ….

 

Η ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ…. Η ΕΛΠΙΔΑ….

Ήταν κάποτε μια αμυγδαλιά, η πρώτη που άνθιζε μες στη βαρυχειμωνιά, Ιανουάριο μήνα. Από τo σπίτι μας την βλέπαμε τέτοιαν εποχή και αρχίζαμε να μιλάμε για την άνοιξη που έρχεται. Οι βροχερές και οι κρύες μέρες ήταν έντονες και όλοι περιμέναμε την άνοιξη και την ελπίδα που έδινε η αμυγδαλιά η ανθισμένη.

Η άνοιξη αργούσε ακόμη, μα ο πόθος της δεν μπορούσε να περιμένει.

Φέτος προσμέναμε επιτέλους την λύτρωση από την πανδημία, που δεν έρχεται όμως ακόμη. Στον τόπο όπου άλλοτε άνθιζε η αμυγδαλιά μου όλοι προσμένουμε την αληθινή Ανάσταση.

Να ανοίξουμε τα σπίτια να βγούμε στους δρόμους να τραγουδήσουμε ,ν’ αγκαλιστούμε , να γιορτάσουμε. Επιτέλους να ξυπνήσουμε μια μέρα  και να ενημερωθούμε από το δελτίο ειδήσεων ότι έληξαν τα μέτρα, η καταραμένη πανδημία έφυγε , πώς μπορούμε να ζήσουμε μα και να πεθάνουμε σαν άνθρωποι.

Ευλογημένος ο τόπος μας, θάλασσα, βουνά, χιόνια, κάμποι με ανθισμένες αμυγδαλιές.

 Όλη αυτή η ομορφιά και η αφθονία μας λείπουν κι αποζητούμε κι ελπίζουμε στην Ανάσταση.

«Εἰ δὲ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἠ πίστις ὑμῶν». (Α' Κορ. 15,17).