ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Μου λένε οι φίλοι μου πως τα γενέθλια είναι μέρα μελαγχολική κι ιδίως όταν έχουν περάσει τα χρόνια.

Δεν συμμερίζομαι την άποψη τους γιατί πιστεύω πώς είναι χαρά να γιορτάζεις με τον τρόπο σου μια τέτοια μεγάλη μέρα.

Η μάνα και η νόνα ετοίμαζαν την καρυδόπιτα και τα αμυγδαλωτά, καθάριζαν το σπίτι και περίμεναν τους φίλους που θάρχονταν για τις ευχές και να με δούνε

να σβήνω το κεράκι....

“ να ζήσεις και χρόνια πολλά ,μεγάλος να γίνεις με άσπρα μαλλιά..” .

Τα χρόνια πέρασαν.... και το σκοινί κονταίνει....

Η ευχή πραγματοποιήθηκε ,τα μαλλιά άσπρισαν κι έμεινε η αγάπη αυτών που στάθηκαν και στέκονται στην ανηφόρα της τρελής καθημερινότητας.

Τελικά η ζωή έχει όμορφα πράγματα…φτάνει να θες να ασχολήθείς και να αφήσεις τον εαυτό σου να δημιουργήσει!

Είναι οι μικρές στιγμές ευτυχίας και χαράς που υπάρχουν και ομορφαίνουν τη ζωή μας καθημερινά!

Γιατί η ζωή μας είναι ένα ταξίδι.

Ενα ταξίδι που στην διαδρομή του κάποιοι αγαπημένοι μας εσφιξαν το χέρι ,

μας έδωσαν μια αγκαλιά,μας αφησαν να κλάψουμε στο στήθος τους ,

μας είπαν σ’αγαπώ κι άς μην καταλαβαν κάποιες φορές το νόημα της λέξης,

αλλοι μας πρόδωσαν χωρίς να το καλοσκεφτούν.

Θυμάμαι τότε, όταν σου εγραφα ακατάπαυστα για την αγάπη, για τον έρωτα.

Η σιωπή αξίζει όταν μιλούν τα μάτια και τα γραφτά μένουν και δεν σβύνουν σαν τα γραφτά στην αμμουδιά.

Η σιωπή αγάπη μου είναι η πιο επικίνδυνη απόσταση, να το θυμάσαι....

Όλοι προσπαθούμε να αναλώσουμε τον χρόνο μας για να κάνουμε την ζωή μας πιο εύκολη, με αποτέλεσμα να μη τη ζούμε.

Έτσι περνάει και η ζωή σαν ρολόι…… και έτσι πέρασαν αισίως και τα φετινά μου γενέθλια τα οποία ήταν στις 17 Γενάρη.

υγ: Ξέρω πως δε το διαβάσεις κι αυτο το γράψιμο μου «Δεν ξέρω τι θα βγει αγάπη μου».
«Δεν ξέρω, όμως ελπίζω».